Wann uff dr
Gass’n aanjeputzt dr Kärmsbaim schtitt,
Und dr Ahle
üm zahne zim Frieschopp’n gitt,
Wann de
Fraiw’n drheime noch bröbbeln un schmor’n,
Wann de
Jung’n drussen mät’n Trummeln
rumor’n,
Wann de Sunne su
froindlich vum Hemmel lacht –
Dann äs
de Kärmse do mät ehrer Pracht!
In hallen
Kitteln, uff dn Koppe de Mietz’n
Mät
langen Bängern un bointen Litz’n,
Su
schpring’n de Maichen nun bahl üm dn Baim –
Es wurr zr
Wärklichkeit hiete enn Traim!
Es fielln sich de
Woinkel un ai de Gass’n,
‘s
wäll jieder was siehe un sich siehe lass’n,
‘s
bwoinert der enne dn annern sinn Schtaat,
‘s
guckt jieder aan all dahn noiwen sich saat!
Drwiel ai kohmen
vun nah un vun wiet
De
Kärmesgaste nun aan zr raachten Ziet,
Uff dr Gassen se
bahle sich posteeren
Un lassen dahn
Ümzugk vrbie passeeren,
